RNA

Intronowy RNA ewoluował w ten sposób niezależnie i równolegle z sekwencjami kodującymi białka. Podsumowując: pojawienie się intronów u Eukaryota prawdopodobnie zainicjowało nową rundę ewolucji na poziomie cząsteczek tym razem jednak nie białek, a RNA. Zamiast stać się molekularnym reliktem, który początkowo uznaliśmy za śmieci, introny mogły stopniowo uzyskiwać całkowicie nowe funkcje realizowane przez RNA. Jeśli hipoteza ta jest prawdziwa, jej znaczenie może być ogromne. Eukaryota (szczególnie te bardziej skomplikowane) przypuszczalnie zbudowały genetyczny system operacyjny oraz sieci sygnałowe daleko bardziej wyrafinowane niż stosowane przez Prokaryota, gdyż cząsteczki RNA i białek są w stanie tworzyć liczne równoległe układy komunikacyjne. Taka organizacja przypomina zaawansowane systemy przetwarzania danych w sieciach kontrolujących działanie mózgu czy komputera.

Zadania wymagające olbrzymiej różnorodności, zarówno chemicznej, jak i strukturalnej, przypisywane są standardowo białkom. Jednak w przesyłaniu informacji i regulowaniu aktywności genomu cząsteczki RNA mają nad nimi pewną przewagę: zbudowane są ze specyficznych sekwencji przypominających ciąg bitów lub kod pocztowy. Taki integralny sygnał może kierować je bardzo precyzyjnie do sekwencji docelowych znajdujących się na innych cząsteczkach RNA lub DNA*. Wskutek oddziaływań RNARNA i RNADNA powstają struktury przestrzenne przywołujące białka zdolne do przekształcenia sygnału w działanie. Sekwencja nukleotydowa kodująca w cząsteczce RNA informację o adresacie nadaje temu systemowi niebywałą precyzję, kojarzącą się z precyzją zapisu binarnego. Nie będzie nadużyciem, jeśli stwierdzimy, że system regulacyjny oparty na RNA byłby poniekąd naturalnym systemem cyfrowym.

Receptory to komórki zmysłowe, które odbierają bodźce ze środowiska wewnętrznego i zewnętrznego zamieniając je na impulsy elektryczne. Niektóre komórki zmysłowe, łącząc się w grupy z innymi komórkami tworzą narządy zmysłów. Przykładowo, komórki światłoczułe, które odbierają impulsy świetlne po połączeniu się z innymi komórkami, tworzą narząd wzroku – oko. Każda komórka, jest tak przystosowana, że reaguje tylko na specyficzny typ bodźców odbieranych ze środowiska. Na przykład światło jest bodźcem typowym dla oka. Receptory reagują w ten sam sposób: inicjują powstanie impulsu nerwowego, który jest przewodzony do ośrodkowego układu nerwowego. Aby to nastąpiło bodziec musi mieć odpowiednio silne natężenie. Najsłabszy czynnik, zdolny wywołać pobudzenie komórki, nazywany jest bodźcem progowym. Czynniki słabsze nie wywołujące pobudzenia komórki, nie są wyczuwalne. Wrażliwość na wszystkie bodźce zewnętrzne nie jest u ludzi jednakowa. Różni się ona także pomiędzy ludźmi a zwierzętami. Niektóre sygnały środowiska przechodzą przez rdzeń kręgowy stymulując odpowiednie efektory, inne zaś docierają drogami nerwowymi do odpowiednich ośrodków w korze mózgowej.

You may also like